Słowo: bogiem (1577) 
Wystąpienia 1-14 z 14
Mt 22,32 Jam jest Bog Abráhamow, Bog Izáákow, i Bog Jákobow: Bog nie jestći Bogiem umárłych, ále żywych.
Łk 1,6 A byli oboje spráwiedliwymi przed Bogiem, chodząc we wszytkich rozkazániach, i uspráwiedliwieniách Páńskich bez nágánienia.
Łk 1,8 Stáło się tedy gdy on odpráwował urząd ofiárowniczy w porządku przemiány swej przed Bogiem,
Łk 1,19 I odpowiedziawszy ánjoł rzekł mu, Jaciem jest Gábryjel ktory stawam przed Bogiem: á posłan jestem ábych mowił do ciebie, á iżbych ci to wdzięczne poselstwo odniosł.
Łk 12,6 Jzali piaci wroblikow nie przedáją zá dwá pieniążki? á jeden z nich nie jest w zápámiętániu przed Bogiem.
Łk 16,15 I rzekł im, Wy jesteście ktorazy sámi siebie uspráwiedliwiacie przed ludźmi: lecz Bog zna sercá wásze: ábowiem to co jest u ludzi wyniosłego, obrzydłe jest przed Bogiem.
Łk 20,37 A iż umárli powstáją, i Mojżesz oznajmił ♣ u krzá, gdy zowie Páná Bogiem Abráhámowym, i Bogiem Izáákowym, i Bogiem Jákobowym.
Łk 24,19 I rzekł im, co? A oni rzekli jemu, to co się tknie Jezusá Nádzáráńskiego ktory mąż był Prorok, mocny w uczynku i w mowie, przed Bogiem i wszytkiem ludem:
Jn 8,54 Odpowiedział Jezus: Jeśliż się ja sam chwalę, chwałá mojá nic nie jest: jest ci ociec moj ktory mię czci ktorego wy powiedacie iż jest Bogiem wászym.
Jn 10,33 Odpowiedzieli mu żydowie, mowiąc, Dla dobrego uczynku nie kámionujemy cię, ále dla bluźnierstwa: K te(mu) iż ty będąc człowiekiem, czynisz się sam Bogiem.
Jn 10,0 Kápitułá 10. 1 O słusznym i niesłusznym wchodzeniu do owczej obory: i o wyprowadzániu owiec. 7 Do ktorych jest drzwiámi Jezus. 11 I dobrym pásterzem. 12 najemniku. 16 O owocách drugiej owczárniej, i o ich pod jednego pásterzá w jednę też owczárnią zgromádzeniu. 17 Czemu Bog ojciec Jezusá miłował. 19 Żydowie się on wádzą. 23 Pytáją go jeśliby był Christusem. 25 Ná co on odpowiedziawszy ukázuje iż on jedno jest z ojcem. 31 Kámionowáć chcą, zádawájąc mu to żeby się Bogiem czynił. 34 Z pismá im odpowieda. 39 Lecz się nan tárgnąć chcą i pojmáć go.
Jn 17,0 Kápitułá 17. 1 Jezus się Bogu modli, áby go uwielbił. 3 Wyznáwájąc onego sámego być Bogiem prawdziwym, á siebie posłáncem jego. Czemu gdy kto wierzy ten ma żywot wieczny. 9 Prosi zá Apostoły swymi ktore mu dał Bog ociec jego, á zá świátem nie prosi. 11 Aby jedno byli jáko on z ojcem. 15 A iżby je ociec záchował od złego. 17 I poświęcił je. 20 Potym prosi i zá tymi wszytkimi co weń przez ich przepowiádánie uwierzyć mieli. 21 Aby też byli jedno, á jemu wierzyli iż go Bog posłał. 22 Dájąc im też chwałę ktorą mu ociec dał. 24 I tám byli gdzie on jest.
