Szesnastowieczne przekłady Ewangelii

Łk 2,13 A [tam] natychmiast, zstała się z Anjołem wielkość rycerstwa niebieskiego, ktorzy to chwálili boga i mowili

Łk 2,20 A pasterze wrócili się [nazad] wielbiąc i chwaląc boga z tego wszystkiego co słyszeli i widzieli [tak] jako im jest powiedziáno.

Łk 2,28 ♣ wziął jé on ná łokty swojé, i błogosławił pana Boga i rzekł.

Łk 4,12 *Gdzie] Jesus odpowiedając, rzekł mu ♣ Powiedziano jest, nie będziesz kusił pana Boga twego,

Łk 5,25 A [on] wstáwszy natychmiást przed nimi [i] wziąwszy to na czym leżáł poszedł do domu swoje(go) chwaląc pana Bga,

Łk 5,26 Gdzie téż wszystki zhumięnié ujęło, i chwálili pana boga, a strahu są napełnięni, rzeknąc, ♣ Dzisieśmy rzeczy k wierze niepodobné widzieli.

Łk 7,16 A strach zjął wszystki, i chwalili boga rzeknąc Prorok wielki powstáł miedzy nami, ♣ Bóg, lud swoj jest nawiedził,

Łk 7,29 I wszystek lud usłyszáwszy i celnicy, usprawiedliwili boga, ochrczęni chrzstem Janowem

Łk 8,28 A ujrzáwszy Jesusa i zakrzyczáwszy, pádł przed nim, i głosem wielkiem powiedziáł, Cóż já mám z tobą Jesusie synu boga náwyszszégo? Proszę cię abyś mię nie męczył

Łk 10,27 A on odpowiedając rzekł, Będziesz miłowáł pana Boga twego, ze wszystkiégo serca twojego, i ze wszystkiéj dusze twojéj, i ze wszystkiéj siły twyj, i ze wszystkiéj mysli twojéj, a bliżnego twego jako siebie samego.

Łk 11,42 Lecz Bieda wám Phariseuszóm, że dáwácie dziesięcinę z miętki i Ruty i wszego jarmużu a sąd i miłość boga mijacie. Toć było czynić, a onego nie opuszczać.

Łk 13,13 i włożył na nię ręcę, a natychmiást się prostą zstała, i chwaliła boga,

Łk 17,15 Zaczym jeden z nich obáczywszy iże uzdrowion jest, wrocił się z wielkim głosem wielbiąc boga,

Łk 18,2 rzeknąc, Był niektory sędziá w mieście niektorem, ktory się boga nie báł i na człowieka nic nie dbáł]

Łk 18,4 A on nie chciáł, przez niektory czas, Wszakże potem, rzekł sám w sobie, Acz się boga nie boję i na człowieka nic nie dbám,

Łk 18,27 Powiedziáł on, rzeczy niemożné u ludzi, sąć możné u boga.

Łk 19,37 A gdy się już przybliżył, ku schodowi gory oliwnyj, wszystko zgromadzęnié uczniów, pocz/ę/ło weseląc się chwalić boga wielkiem głosem za wszystki cuda ktoré widzieli,

Łk 23,47 A Setnik ujrzáwszy co się dzieje, chwalił boga, rzeknąc, Iście ten to człowiek sprawiedliwy był,

Jn 1,1 Na początku było słowo, a toż słowo u boga było, a Bóg był to słowo,

Jn 1,2 To było na początku u boga,