Słowo: bog (1593) 
Wystąpienia 21-40 z 62
Mk 13,19 Abowiem one dni będą z tákimi uciskámi, jákie nie były od początku stworzenia ktore stworzył Bog áż dotąd, áni będą.
Łk 1,32 Ten będzie wielki, á będzie zwan synem najwyższego: I da mu Pan Bog stolicę Dawidá ojcá jego:
Łk 1,68 Błogosłáwiony Pan Bog Isráelski: iż náwiedził i uczynił odkupienie ludu swojego: $
Łk 3,8 Czyńcież tedy owoce godne pokuty: á nie poczynajcie mowić, Ojcá mamy Abráhámá. Abowiem wam powiedam iż może Bog z tych kámieni wzbudzić syny Abráhámowi.
Łk 5,21 I poczęli myślić Doktorowie i Pháryzeuszowie mowiąc: Ktoż jest ten co mowi bluźnierstwá? ktoż może odpuścić grzechy, jedno sam Bog?
Łk 7,16 I zjął wszytki strách: i chwalili Bogá, mowiąc: Że Prorok wielki powstał miedzy námi: á iż Bog náwiedził lud swoj. $
Łk 8,39 Wroć się do domu twego, á opowiedaj jákoć wielkie rzeczy Bog uczynił. I poszedł po wszystkim mieście, opowiedájąc ják wielkie rzeczy uczynił z nim Jesus.
Łk 12,20 I rzekl mu Bog: Szalony, tejże nocy dusze twej upomináją się u ciebie: á coś nágotował, czyjeż będzie?
Łk 12,24 Przypátrzcie się krukom, iż nie sieją áni żną: ktorzy nie máją szpiżárniej áni gumná, á Bog je karmi. Jákoż dáleko wy jesteście droższy niżli oni?
Łk 12,28 A jeśliż ziołko ktore dziś jest ná polu, á jutro będzie w piec wrzucone, ták Bog przyodziewa; jákoż więcej was máłowierni?
Łk 16,15 I rzekł im: Wy jesteście ktorzy sámi siebie uspráwiedliwiacie przed ludźmi: lecz Bog zna sercá wásze: ábowiem to co jest u ludzi wyniosłego, obrzydłość jest przed Bogiem.
Łk 18,7 A Bog, zali nie uczyni spráwiedliwości wybránym swoim wołájącym do niego we dnie i w nocy: i będzie długo cierpliwym z strony ich?
Łk 18,19 A Jesus mu rzekł: Przecz mię zowiesz dobrym? żaden nie jest dobrym tylko sam Bog.
Łk 20,38 A Bog nie jestci umárłych, ále żywych. bo jemu wszyścy żywią.
Jn 3,2 Ten przyszedł do Jesusá w nocy, i rzekł mu: Rabbi, wiemy iżeś przyszedł od Bogá Náuczycielem: Bo żaden tych známion czynić nie może ktore ty czynisz, jeśliby z nim Bog nie był.
Jn 3,16 Abowiem Bog ták umiłował świát, że Syná swego jednorodzonego dał: áby wszelki kto wierzy weń, nie zginął, ále miał żywot wieczny.
Jn 3,17 Boć nie posłał Bog Syná swego ná świát, áby sądził świát: ále iżby świát był zbáwion przezeń.
Jn 3,33 Ktoć jego świádectwo przyjmuje, ten zápieczętował iż Bog jest prawdziwy.
Jn 3,34 Abowiem ktorego Bog posłał, słowá Boże powieda. Boć nie pod miárą Bog dawa duchá.
