Słowo: bog (1577) 
Wystąpienia 21-40 z 60
Mk 12,32 I rzekł mu uczony w piśmie, dobrze náuczycielu w prawdzieś powiedział, iż jeden jest Bog, á niemász innego procz niego:
Mk 13,19 Abowiem ty tám dni będa tákowym [ućiśnienim, jákie nie było od początku stworzenia] ktore stworzył Bog, áż do tąd, [áni będzie.]
Łk 1,32 Ten będzie wielki, á będzie zwan synem najwyższego i da mu Pan Bog stolicę Dawidá ojcá jego.
Łk 1,68 Błogosławiony Pan Bog Izráelski, iż náwiedził i uczynił okup ludowi swemu,
Łk 3,8 Czynież tedy owoce godne uznánia: [á nie poczynajcie mowić sámi usietie,] Ojcá mámy Abráhámá. Abowiem wam powiedam, iż może Bog z tych kámieni wzbudzić dzieci Abráhámowi.
Łk 5,21 A poczęli rozmyśláć uczeni w piśmie i Fáryzeuszowie, mowiąc, Ktoż jest ten co mowi bluźnierstwa? ktoź może odpuścić grzechy jedno sam Bog?
Łk 7,16 I ziął wszytki strách, i chwalili Bogá mowiąc, że Prorok wielki powstał miedzy námi, á iż Bog náwiedził lud swoj.
Łk 12,20 I rzekł mu Bog, Bez rozumny tejże nocy dusze twej upomináć się będą od ciebie, á coś nágotował, [komuż będzie?]
Łk 12,24 Przypátrzć tesz się krukom iż nie sieją áni żną: ktorzy nie máją spiżárniej, áni stodoły, á Bog karmi je: jákoż dáleko więcej wy jesteście zacniejszymi ptacy?
Łk 12,28 A jeśliż trawa ktora dziś jest ná polu, á jutro będzie w piec wrzucona, ták Bog przyodzirwa, jákoż więcej was máło wierni?
Łk 16,15 I rzekł im, Wy jesteście ktorazy sámi siebie uspráwiedliwiacie przed ludźmi: lecz Bog zna sercá wásze: ábowiem to co jest u ludzi wyniosłego, obrzydłe jest przed Bogiem.
Łk 18,7 [A Bog, záli nie oswobodzi wybránych swoich wołających do niego we dnie i w nocy?] chocia jest długo cierpliwym z strony ich.
Łk 18,19 I rzekł mu Jezus, przecz mię zowiesz dobrym? Żaden nie jest dobrym, jednoż jeden Bog.
Łk 20,38 A Bog nie jest ci umárłych ále żywych: bowiem jemu wszyscy żywią.
Jn 1,1 Na początku byłá mowá, á mowá byłá u Bogá, á Bog byłá oná mowá.
Jn 3,2 Ten przyszedł do Jezusá w nocy, i rzekł mu, Rábbi, wiemy żeś przyszedł od Bogá Náuczycielem: Bo żaden tych známion czynić nie może ktore czynisz, jeśliby z nim Bog nie był.
Jn 3,16 Abowiem Bog ták umiłował świát, że syná swego jednorodzinego dał, áby wszelki kto wierzy weń nie zginął, ále był miał żywot wieczny.
Jn 3,17 Boć nie posłał Bog syná swojego ná świát, áby sądził świát, ále iżby świát wybáwion był przezeń.
Jn 3,33 Ktoć jego świadectwo przyjmuje, ten zápieczętował iż Bog jest prawdziwy:
Jn 3,34 Abowiem ktorego Bog posłał, słowá Boże powieda: boć nie z miáry Bog temu dawa duchá.
