Słowo: bog (1563) 
Wystąpienia 21-40 z 51
Łk 1,32 Tenci będzie wielki, á będzie zwan syn Nawyższego, i da mu Pan Bog stolicę Dawidá ojcá jego.
Łk 1,68 Błogosłáwiony Pan Bog Izráelski, co náwiedził i odkupił lud swoj
Łk 3,8 Przynoścież tedy pożytki godne ku uznániu, á nie poczynajcie mowić sámi u siebie, Ojcá mamy Abráhámá, ábowiem wam powiedam, Iż by też mogł Bog z tych kámieni wzbudzić dzieci Abráhámowi.
Łk 5,21 Tedy poczęli myślić Doktorowie i Fáryzeuszowie, mowiąc, I coż zacz jest ten co mowi bluźnierstwá? i ktoż może odpuścić grzechy jedno sam Bog?
Łk 7,16 I zjął wszytki strách, á chwalili Bogá, mowiąc, Záprawdę Prorok wielki powstał miedzy námi, á záisteć Bog wejźráł ná lud swoj.
Łk 12,6 Izali piąci wroblikow nie przedáją zá dwá pieniądzá? á wszakoż i jednego z nich Bog nie zápomina.
Łk 12,20 Ale mu Bog powiedział: O szalony, tejci oto nocy dusze upominać się będą od ciebie, to tedy coś nagotował, czyjeż będzie?
Łk 12,24 Przypatrzcież się żeć Krucy nie sieją áni żną, i nie mają spiżárniej áni gumien, á wżdy je Bog karmi, Azażeście wy nie są zacniejszy niż ptacy?
Łk 12,28 A jeśliżeć ziołko ktore dziś jest ná polu, á jutro będzie w piec wrzucone, tak Bog przyobłoczy, jákoż dálej was máło ufájących?
Łk 16,15 Tedy im on rzekł, Wy jesteście ktorzy sámi siebie uspráwiedliwiacie przed ludźmi, ále Bog zná sercá wásze, ábowiem to co jest u ludzi wyniosłego, obrzydłe jest przed Bogiem.
Łk 18,7 A coż Bog, zali nie uwolni wybránych swoich wołájących do siebie we dnie i w nocy? chociażby też gniewu swego przewłaczał nád nimi.
Łk 18,19 I powiedział mu Jezus, Przeczże mię powiedasz być dobrym? Żadenci nie jest dobrym, jednoż jeden to jest Bog.
Łk 20,38 Nie jestci tedy Bog umárłych ále żywych, bowiem jemu wszyscy żywą.
Jn 1,1 Na początku było Słowo, á Słowo ono było u Bogá, i było ono Słowo Bog.
Jn 3,2 Ten przyszedł do Jezusa w nocy, i rzekł mu: Mistrzu, wiemy żeś przyszedł od Bogá Mistrzem, Bo żaden tych známion czynić nie może, ktore ty okázujesz, jeśliby z nim Bog nie był.
Jn 3,16 Abowiemci Bog ták umiłował świát, iż Syná swego jednorodzonego dał, áby wszelki kto wierzy weń nie zginął, lecz áby miał żywot wieczny.
Jn 3,17 Gdyż nie posłał Bog Syná swojego ná świát áby miał potępiáć świát, ále iżby świat wybáwion był przezeń.
Jn 3,33 Ktoć jego świádectwo przyjmuje, tenci zápieczętował iż Bog jest prawdziwym.
Jn 3,34 Abowiem ten ktorego Bog posłał, słowá Boże powieda, bo temu Bog nie pod miárą dawa Duchá.
