Szesnastowieczne przekłady Ewangelii

Łk 1,32 A ten będzie wielkim á zacnym, i synem nawyższego wezwan będzie: i da mu Pan Bog stolec Dawida ojcá jego,

Łk 1,68 Błogosłáwion Pan Bog Isráelski: iż náwiedził i uczynił odkupienie ludu swego.

Łk 3,8 Czyńcież tedy owoce przystojne pokucie á nie poczynajcie mowić. Mamy ojcá Abráhámá. Bo to wam powiádam: Iż mocen jest Bog z oto tego kámieniá wskrzesić syny Abráhámowe.

Łk 5,21 I jęli sobie myślić zakonni Doktorowie, i Fáryzeuszowie, mowiąc: Coż to zacz jest co to tákie bluźniérstwá mowi? I ktoż może grzechy odpuszczáć, jedno sam Bog.

Łk 7,16 A objął one wszytkie strách: i chwalili Bogá, mowiąc: Iże Prorok wielki powstał miedzy námi, á iże Bog náwiedził lud swoj.

Łk 8,39 Wroć sie do domu swego, á powiádaj jákie wielkie rzeczy tobie Bog uczynił. I chodził po wszystkich mieściech, powiádájąc: jákie mu wielkie rzeczy Jezus uczynił.

Łk 12,20 Ale rzekł mu Bog: Głupi, tej nocy dusze twojej będą chcieć od ciebie, á te rzeczy ktoreś nágotował, czyje będą?

Łk 12,24 Przypatrzcie sie Krukom, żeć áni sieją áni żną, ktorzy nie máją ni spiżárnie, áni stodoły, á wżdam je Bog żywi. Jáko dáleko jesteście wy ważniejszy niżli oni.

Łk 12,28 A jeśliż trawę ktora dzisia jest ná polu, á názájutrz do brogu bywa włożona, Pan Bog ták przyodziewa, jáko dáleko więcej was małej wiary ?

Łk 16,15 Tedy im rzekł: Wy jesteście ktorzy sie uspráwiedliwiacie przed ludźmi, ále Bog zna sercá wásze: ábowiem co u ludzi wysokiego jest, to przed Bogiem obrzydnością jest.

Łk 18,7 A więc Bog nie będzie sie mścił wybránych swoich, ktorzy do niego wołáją we dnie i w nocy: i będzie cierpliwość miał nád nimi?

Łk 18,19 Tedy mu rzekł Jezus: Czemu mię zowiesz dobrym? Żaden nie jest dobry, jedno sam Bog.

Łk 20,38 A Bog nie jestci umárłych ále żywych. Abowiem wszystcy żywią jemu.

Jn 1,1 Na początku było Słowo, á Słowo było u Bogá: á Bog był Słowo.

Jn 3,2 Ten przyszedł do Jezusá w nocy, i rzekł do niego: Rabbi, wiemy iżeś przyszedł od Bogá Mistrz. Abowiem żadny nie może tych znakow czynić ktore ty uczynisz, chybá żeby był Bog z nim.

Jn 3,16 Abowiem ták umiłował Bog (ten) świát, że też syná swego jedynego dał, áby wszelki ktory wierzy weń nie záginął, ále miał żywot wieczny.

Jn 3,17 Boć nie posłał Bog syná swego ná świát, áby sądził świát: ále żeby był zbáwion świát przezeń.

Jn 3,33 A ktory przyjął jego świádectwo, ten zápieczętował że Bog prawdziwy jest.

Jn 3,34 Bo kogo Bog posłał, ten słowá boże mowi. Abowiem nie pod miárą dawa Bog duchá.